Website counter free counters

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Συγκλονιστικό! Δείτε το…πριν το εξαφανίσουν! Βιβλίο από το 1952 περιγράφει με ακρίβεια τι θα συμβεί στη σημερινή Ελλάδα…!

 

Διαβάσαμε ένα άρθρο και μας έκανε τεράστια εντύπωση. Το τελευταίο καιρό πολλοί ανακαλύπτουν τη διαχρονική γραφή ποιημάτων και άρθρων, όμως όταν έπεσε το συγκεκριμένο στην αντίληψή μας δε το πιστεύαμε το πόσο «μέσα» έπεσε στις προβλέψεις του ένας άνθρωπος ΤΟ 1952.
Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική», ένα μικρό βιβλιαράκι που «κάποιοι» φρόντισαν να εξαφανιστεί.
Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις «Μπιστιρλή», το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.
Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης;
Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον «Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης» κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.
Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας – το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ – και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.
Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, «ξεχασμένος» για χρόνια. Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο «Μπιστιρλή», ο οποίος και το εκδίδει. Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.
Αυτά για την ιστορία. Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους – που σήμερα κάποιοι εξ΄αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν – έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη. Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.
Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;
Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη – το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 – είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. Διαβάστε:
Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο «Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα» σημειώνει ο Πόσδαγλης, στις σελίδα 17:
«Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη.»
Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:
«Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ό,τι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά».
Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω:
«Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει – θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους»
Σελίδα 24!
Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!
Στο τέταρτο κεφάλαιο «Τα Κόμματα» γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:
«Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ’ όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση»
Μήπως σας θυμίζει κάτι;
Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:
«Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θα ‘ναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους. Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους»
Σε ποιο χάρτη αναφέρεται αυτός ο μεγάλος και ξεχασμένος αγωνιστής;
Γεώργιος Ν. Πετρακης, Αρχιτέκτων Μηχανικός

Ο πολιτισμός της Σταφίδας: Η μετάβαση από τον 19ο στον 20ο αιώνα

Ο πολιτισμός της Σταφίδας: Η μετάβαση από τον 19ο στον 20ο αιώνα
      Ένα από τα πιο δραματικά επεισόδια στην ιστορία της Ελλάδας είναι η ανακοίνωση του πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη, στις 10 Δεκεμβρίου 1893, από το βήμα της βουλής ότι το κράτος αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του προς τα εξωτερικά δάνεια και ότι τα τοκομερίδια θα πληρωθούν κατά 30%. Τα εσωτερικά δάνεια, ωστόσο, θα πληρώνονταν για να μη χρεοκοπήσουν οι ελληνικές τράπεζες. Σε γενικές γραμμές ο λόγος αυτής της χρεωκοπίας ήταν η πτώση στο εμπόριο της σταφίδας.
      Η παραγωγή της σταφίδας ήταν κατά τον 19ο αιώνα ο βασικός πυλώνας των εξαγωγών της χώρας, καθώς η παλιά Ελλάδα και ιδιαίτερα η Πελοπόννησος, με τις μικρές γαίες που διαμορφώθηκαν μετά την επανάσταση, ευνοεί την καλλιέργεια της σταφίδας που ευδοκιμούσε για δεκαετίες.  Έτσι οι μικρές καλλιεργητικές μονάδες, που προήλθαν ιδιαίτερα από την αγροτική μεταρρύθμιση του 1871, λόγω του μεγέθους τους δεν ήταν δυνατό να επιλέξουν εκτατικές καλλιέργειες, δηλαδή καλλιέργειες που απαιτούν μεγάλες εκτάσεις, για να έχουν αποδοτική παραγωγή όπως για παράδειγμα τα σιτηρά. Αντίθετα, κατευθύνθηκαν σε εντατικές καλλιέργειες όπως η σταφίδα. Δηλαδή, στα λίγα στρέμματα του κάθε γεωργού καλλιεργούνταν αμπέλια που απαιτούσαν πολύ χρόνο εντατικής και επίπονης εργασίας, αλλά απέδιδαν αξιόλογα κέρδη. Έτσι το αγροτικό νοικοκυριό εξασφάλιζε την επιβίωσή του με την καλλιέργεια ενός μικρού κλήρου.
      Η σταφίδα αποτέλεσε μια μονοκαλλιέργεια προσαρμοσμένη στην διεθνή αγορά, καθώς όμως δεν ήταν είδος πρώτης ανάγκης, ήταν εξαιρετικά ευπαθείς στις διακυμάνσεις της διεθνούς οικονομίας.  Η ιστορία της σταφίδας στην Πελοπόννησο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομική και κοινωνική πορεία αυτής της περιοχής, αλλά και με την επιχειρηματική διαδρομή πολλών οικογενειών, που εξάρτησαν την οικονομική τους οντότητα από τις ιδιοτροπίες και τις συγκυρίες της. Μια σημαντική ευρωπαϊκή συγκυρία, θετική για τις ελληνικές εξαγωγές της σταφίδας, αποτέλεσε η φυλλοξήρα που έπληξε τα γαλλικά αμπέλια την δεκαετία του 1880, καθώς αύξησε υπέρμετρα και απροσδόκητα τη ζήτηση της πελοποννησιακής σταφίδας, αφού οι οινοπαραγωγοί της Γαλλίας αναπλήρωσαν τις απώλειές τους με ελληνικά σταφύλια. Στις δεκαετίες του 1880 και 1890 η παραγωγή σταφίδας αυξήθηκε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, για να καλύψει τη γαλλική ζήτηση, ενώ παράλληλα αυξήθηκε και η τιμή της, ωφελώντας έτσι σημαντικά τους έλληνες σταφιδοπαραγωγούς. Έτσι οι έλληνες σταφιδοπαραγωγοί για να ανταποκριθούν στην νέες συνθήκες αυξημένης ζήτησης διεύρυναν με όσα μέσα διέθεταν την σταφιδοκαλλιέργεια.  Η αλόγιστη επέκταση των σταφιδαμπελώνων καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ακολουθώντας συγκυριακές ανάγκες κατανάλωσης της σταφίδας, εντάθηκε υπερβολικά με το άνοιγμα της γαλλικής αγοράς, την οποία οι σταφιδοπαραγωγοί της Πελοποννήσου περιέβαλλαν με υπέρμετρη αισιοδοξία για μόνιμη διοχέτευση του προϊόντος τους.  Ενώ όμως η αγγλική αγορά, όπου η σταφίδα χρησιμοποιείτο σε ξηρά μορφή στη ζαχαροπλαστική ήταν μόνιμη και σταθερή, η απορρόφηση της σταφίδας από τη Γαλλία, όπου χρησιμοποιείτο για την παρασκευή οίνων λαϊκής κατανάλωσης, είχε ημερομηνία λήξεως, εφόσον οφειλόταν όπως αναφέραμε στην καταστροφή των γαλλικών αμπελώνων από τη φυλλοξήρα.
      Η ανάκαμψη των γαλλικών αμπελώνων από την ασθένεια πριν το τέλος του 19ου αιώνα, είχε ως αποτέλεσμα να κλείσει απότομα η γαλλική αγορά, όσο απότομα είχε ανοίξει. Έτσι από τα μέσα της δεκαετίας του 1890 η γαλλική παραγωγή άρχισε να επανέρχεται στο αρχικό της επίπεδο και η ζήτηση της ελληνικής σταφίδας έπεσε τόσο γρήγορα, όπως ακριβώς είχε αυξηθεί μερικά χρόνια νωρίτερα.  Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του 1890 και στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα εκδηλώθηκε μια κρίση υπερπαραγωγής της σταφίδας, όπου ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής έμενε αδιάθετο, ενώ η μικρή ποσότητα που απορροφούσε η αγορά είχε πολύ χαμηλή τιμή.   Οι συνέπειες αυτού του γεγονότος υπήρξαν καταστροφικές για τη χώρα, εφόσον πλέον υπήρχε ένα μόνιμο ετήσιο πλεόνασμα στην παραγωγή της κορινθιακής σταφίδας, το οποίο ήταν αδύνατον να καταναλωθεί και έμενε αδιάθετο!  Χιλιάδες αγρότες της Πελοποννήσου καταστράφηκαν. «Προλάβετε οι αρμόδιοι τα περαιτέρω διότι το πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην, η δε λαϊκή παραφροσύνη εμφυλίους πολέμους...» γράφει η εφημερίδα «Ακρόπολις» στις 17 Σεπτεμβρίου του 1893, αναφερόμενη στο κύμα των πτωχεύσεων και των πλειστηριασμών που σαρώνει τους σταφιδοπαραγωγούς της Πελοποννήσου.
      Το πρόβλημα αυτό ονομάστηκε σταφιδικό ζήτημα και αρχικά οι κυβερνήσεις πήραν το μέτρο της παρακράτησης του 15% της παραγωγής, ώστε να μειωθεί η προσφορά. Παρόλα αυτά το πρόβλημα δε λύθηκε, ίσως και επειδή οι παρακρατημένες ποσότητες, αντί να γίνονται αντικείμενο επεξεργασίας με κρατική ευθύνη (για να παραχθεί π.χ. οινόπνευμα), εξάγονταν παράνομα. Το 1899 η κρίση εντάθηκε και η κυβέρνηση του Γεώργιου Θεοτόκη επιχείρησε την ίδρυση της Σταφιδικής Τράπεζας, με σκοπό τη δανειοδότηση των παραγωγών και τη διαχείριση της ποσότητας της παραγόμενης σταφίδας, χωρίς όμως κάποια σημαντικά αποτελέσματα.
      Αξίζει να σημειώσουμε ότι πριν από το 1893 είχαν σημειωθεί και άλλες σταφιδικές κρίσεις, μικρότερης όμως εμβέλειας, τις οποίες τα πολύπλοκα δίκτυα οργάνωσης της καλλιέργειας και εμπορίας της σταφίδας είχαν ξεπεράσει με εξισορροπιστικούς μηχανισμούς, που όμως αυτή τη φορά κατέρρευσαν.      Η σταφιδική κρίση ξέσπασε το 1893 ως απόρροια της μονοκαλλιέργειας και της μονοεξαγωγής της σταφίδας σε συνάρτηση με τη γενική οικονομική δυσπραγία της χώρας και τις αντίξοες διεθνείς συγκυρίες. Η κρίση που άρχισε το 1893 ήταν βαθιά, με σοβαρότατες δημοσιονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες. Τον αντίκτυπό της τον αισθάνθηκε η κοινωνία στο σύνολό της και ολόκληροι πληθυσμοί έφθασαν στα όρια της έσχατης ένδειας.  
      Το 1903 προτάθηκε από όμιλο ξένων επιχειρηματιών η μονοπωλιακή αγορά της σταφίδας για μια εικοσαετία. H εξέλιξη αυτή έγινε ευνοϊκά αποδεκτή από τους σταφιδοπαραγωγούς, με τη σκέψη πως θα απαλλαγούν από το άγχος της απορρόφησης της σοδειάς και την παρέμβαση των τοκογλύφων. Το σχέδιο όμως  δεν προχώρησε, γιατί η μονοπωλιακή αυτή κατάσταση δεν ευνοούνταν ούτε από την ελληνική ούτε από την αγγλική κυβέρνηση. H ματαίωση αυτής της εξαγγελίας δημιούργησε μεγάλο αναβρασμό στην Πελοπόννησο, που σε ορισμένες περιπτώσεις έφτασε σε ένοπλες εξεγέρσειςΜέσα σε αυτές τις αρνητικές συνθήκες το πλεονάζων αγροτικό στοιχείο παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς. Η ιστορική συγκυρία κατά την οποία, αφενός επλήγησαν οι σταφιδοπαραγωγικές περιοχές της Ελλάδας και κυρίως της Πελοποννήσου και αφετέρου, προέκυψε τεράστια προσφορά εργασίας στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα, δημιούργησε ένα μεγάλο ρεύμα μετανάστευσης από την Ελλάδα προς τον νέο κόσμο.
      Την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα (πληθυσμός Ελλάδος 1889: 2.187.208) πάνω από 180.000 έλληνες μεταναστεύουν στις ΗΠΑ, στην συντριπτική τους πλειοψηφία άνδρες μεταξύ 20 και 45 ετών, οι αποδοτικότερες ηλικίες, ενώ μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του 1920 (πληθυσμός Ελλάδος 1920: 5.536.375), όταν η αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε να μειώσει δραστικά την εισροή μεταναστών, είχαν ήδη εγκατασταθεί πάνω από 350.000 έλληνες.  Το αντίτιμο του εισιτηρίου για τον νέο κόσμο είναι πολύ υψηλό, σπίτια και χωράφια ξεπουλιούνται για να εξασφαλισθεί το πολυπόθητο ταξίδι.  Πολλοί από αυτούς πιστεύουν ότι μόλις φτιάξουν ένα κομπόδεμα θα ξαναγυρίσουν στην πατρίδα.  Η επένδυση στο όνειρο είναι καταστροφική για τους ταξιδιώτες και κερδοφόρα για τους ταξιδιωτικούς πράκτορες.  Το πλοίο που τους μεταφέρει στην ξενιτιά λέγεται Πατρίς, οι περισσότεροι όμως δεν πρόκειται να δουν ποτέ ξανά την πατρίδα τους!  Που θα δουλέψει όμως ο ανθός της εργατικής δύναμης της χώρας στην Αμερική? Τους περιμένουν τα μεταλλεία της Πενσιλβάνιας και της Γιούτας, οι βιομηχανίες του Σικάγο και της Βοστόνης, οι σιδηροδρομικές γραμμές της κεντρικής Αμερικής, τους περιμένουν ακόμη όλες οι ανειδίκευτες δουλειές που δεν τις καλύπτουν τα συνδικάτα και οι κανονισμοί εργασίας.
      ­ Πίσω στην πατρίδα εμφανίζονται κατά τη σταφιδική κρίση καινοφανείς μορφές κοινωνικών διεκδικήσεων στις οποίες συγκαταλέγονται οι αντιδράσεις και οι ενέργειες των σταφιδοπαραγωγών πληθυσμών που ανάγονται στις σύγχρονες μορφές διαπραγμάτευσης, ένα κίνημα όλης της κοινωνίας κατά της οικονομικής δυσπραγίας με σκοπό την επιστροφή στις μέρες της ευμάρειας. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται τα παλλαϊκά συλλαλητήρια, τα ψηφίσματα και οι αναφορές προς την κυβέρνηση, τη Βουλή και τον βασιλιά, που περιλαμβάνουν συγκεκριμένα αιτήματα και διεκδικήσεις. Αυτό το πρώτο μαζικό κίνημα της νεοελληνικής κοινωνίας του 19ου αι. μαρτυρεί ωστόσο την έξοδο των αγροτών από την παθητικότητα και την είσοδο σε μια νέα περίοδο, καθώς σβήνει ο 19ος αιώνας και αρχίζει πραγματικά ο 20ός αιώνας.
      Οι σταφιδοπαραγωγοί πληθυσμοί με τους συνεχείς αγώνες τους πέτυχαν κάποιες ευνοϊκές διευθετήσεις, γεγονός που συνηγορεί για τον δυναμισμό του σταφιδικού κοινωνικού κινήματος, το οποίο ανάγκασε το κράτος να ασκήσει παρεμβατική πολιτική, εγκαταλείποντας την τακτική αναβλητικότητας και κωλυσιεργίας, που απέβησαν όμως ατελέσφορα λόγω των διαφορών μεταξύ των σταφιδοπαραγωγών περιοχών.  Τα όποια θετικά αποτελέσματα όμως μειώνονταν κατά πολύ λόγω της πολυπλοκότητας των συμφερόντων των άμεσα ενδιαφερομένων μερών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εφημερίδα «Άστυ» στις 6 Ιουνίου 1895 κάνει λόγο για «νέο Πελοποννησιακό πόλεμο» και όχι άδικα φυσικά. Καθ' όλη τη διάρκεια της σταφιδικής κρίσης αυτός ο «Πελοποννησιακός Πόλεμος» διεξαγόταν μέσω των αλλεπάλληλων συλλαλητηρίων και κινητοποιήσεων των διαφόρων περιοχών που είχαν αντίθετα συμφέροντα. Τα συμφέροντα συναρτούνταν και απέρρεαν κυρίως από την ποιότητα της σταφίδας που παρήγε η κάθε περιοχή και είχαν άμεσο αντίκτυπο στις συζητήσεις του Κοινοβουλίου. Στο μεταξύ οι σοδιές απούλητης σταφίδας σωρεύονταν όλο και πιο απειλητικά, με αποτέλεσμα οι σταφιδοπαραγωγοί πληθυσμοί να βρίσκονται σε συνεχή αναβρασμό χωρίς να επιτυγχάνεται η άρση των οικονομικών αδιεξόδων. Χαρακτηριστικά, η εφημερίδα των Καλαμών «Καθημερινή» ανέφερε στις 9 Ιουνίου 1899 ότι «το σταφιδικό ζήτημα ομοίαζε με το γλωσσικό επειδή και τα δύο παρέμεναν άλυτα».
      Μερικά χρόνια αργότερα, κατά το τέλος της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα, το σταφιδικό ζήτημα άρχισε να χάνει την οξύτητά του για πολλούς λόγους, ο σημαντικότερος από τους οποίους όπως είδαμε ήταν η μετανάστευση στην Αμερική και η αστυφιλία. Την ίδια περίοδο σηματοδοτείται η αρχή μιας νέας εποχής για τη χώρα. Οι κλυδωνισμοί που είχε προκαλέσει η σταφιδική κρίση έγιναν σταδιακά αισθητοί με την εμφάνιση νέων μορφών οικονομικής εκμετάλλευσης και κοινωνικών ανακατατάξεων.

Δημοσθένης Κορδός
Υποψήφιος Διδάκτωρ του τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου  Πελοποννήσου

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Υπο ομηρία και όχι υπο προστασία οι Περιοχές natura

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΙΔΑ ,ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΝΑΤΟΥΡΑ .ΑΛΆ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΕΡΓΑΛΕΊΟ, ΆΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΤΩΝ ΣΙΩΝΗΣΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ .ΟΠΩΣ Η... ΜΟΣΑΝΤΟ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΈΝΑ .ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΜΥΚΙΟ ΤΟΥ ΡΟΚΦΕΛΕΡ ,ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ, ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΟΤΣΙΛΤ. ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΡΟΚΑΝΙΖΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΤΟΧΕΥΜΈΝΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΣΠΑ.
ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΉΣΕΙ ΜΕ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ ΝΑΤΟΥΡΑ .Η ΑΛΙΕΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΑΝ ΝΑ ΑΛΙΕΥΟΥΝ .Η ΑΓΡΟΤΙΚΉ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ, ΑΜΠΕΛΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ , ΚΑΙ Η ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΘΕΊ, ΜΈΧΡΙ ΠΟΥ ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΊ.
Η ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΑ .ΚΑΙ Η ΡΗΤΙΝΟ ΣΥΛΛΕΚΤΕΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΕΠΑΡΚΏΝ .ΟΙ ΞΥΛΟΚΌΠΟΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΑΝ .ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ Η ΠΤΗΝΟΤΡΟΦΕΊΑ . ΓΕΝΙΚΆ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΤΥ ΟΙ ΜΥΚΙΟ. ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΗ Ο ΛΑΟΣ ΌΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ .ΠΟΥ ΚΙΝΟΎΝ ΤΗΝ ΝΑΤΟΥΡΑ . ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΆΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΑ ΜΆΤΙΑ ΤΟΥΣ .ΟΠΟΙΟΔΊΠΟΤΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΠΟΥ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΕΊΤΑΙ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΝΑΤΟΥΡΑ . ΆΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΣ ΠΑΡΥΦΕΣ ΤΗΣ. Η ΠΕΡΙΟΡΊΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ Η ΑΠΑΓΟΡΕΎΕΤΑΙ .ΚΑΤΑΣ ΣΎΜΤΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΟΡΕΙΝΟΥΣ ΟΓΚΟΥΣ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΤΑΙ Η ΝΑΤΟΥΡΑ ,ΤΑ ΔΑΣΗ ΠΡΟ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΕΧΟΥΝ ΟΛΑ ΚΑΕΙ .ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΚΑΙ ΑΛΟΙ ΤΣΑΠΑΤΖΗΔΕΣ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΈΧΟΥΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΗΣΗ ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΆΡΚΑ ΑΝΕΜΟΓΕΝΗΤΡΙΩΝ ,ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ .ΕΤΣΙ ΤΟΥΣ ΒΟΛΕΥΗ ΝΑ ΤΑ ΟΝΟΜΆΖΟΥΝ ΤΑ ΩΣ ΑΝΩ ΠΑΡΚΑ .ΚΑΙ Η ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΟΡΓΑΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΦΙΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ. ΓΎΡΩ ΑΠΌ ΑΥΤΆ ΕΞΑΦΑΝΊΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΈΦΕΤΑΙ. --- ΈΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΆΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΩΝ ΠΟΥ ΑΘΏΩΣΑΝ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΗ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΝΑΤΟΥΡΑ ,ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΎΣΑΝ ΝΑ ΕΞΑΣΚΉΣΟΥΝ ΤΑ ΕΠΑΓΓΈΛΜΑΤΑ ΤΟΥΣ .ΑΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ,ΜΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΒΑΝΤΟΛΟΓΙΚΉ ΜΕΛΈΤΗ ΚΑΡΜΠΌΝ. ΜΕ ΚΑΤΆ ΤΟΠΟΥΣ ΑΛΛΑΓΗ ΜΌΝΟΝ ΤΑ ΤΟΠΩΝΎΜΙΑ ΓΕΜΆΤΗ ΜΕ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ,ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΝΑΤΟΥΡΑ . . Η ΧΑΡΤΕΣ ΑΥΤΟΙ ΑΦΟΡΟΎΝ ΤΗΣ ΔΕΣΜΕΥΜΈΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΝΑΤΟΥΡΑ .ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΊΑ ΟΡΝΙΘΟΠΑΝΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΏΝ ΚΟΙΝΟΤΙΚΏΝ ΣΗΜΕΊΩΝ ΒΙΟΠΙΚΗΛΟΤΗΤΑΣ . ΕΙΔΙΚΆ ΣΤΟΝ ΟΡΕΙΝΌ ΌΓΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ ΔΕΣΜΕΎΟΥΝ ΜΙΑ ΠΑΡΟΧΉ ΠΟΥ ΕΚΤΕΊΝΕΤΑΙ ΑΠΌ ΤΟ ΠΆΝΩ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΑΧΑΡΝΏΝ , ΘΡΑΚΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ .,ΆΝΩ ΛΙΟΣΊΩΝ ,ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ,ΤΩΝ ΆΓΙΟ ΣΤΈΦΑΝΟ ,ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΣ ΠΟΛΙΤΕΊΑ ΚΑΙ ,ΚΡΥΟΝΈΡΙ,ΜΑΛΑΚΆΣΑ,ΑΥΛΏΝΑ .-------------------------------------------------------------Και με διαστάσεις Περίπου σε ωοειδές σχήμα 14χ16 Χιλιόμετρα .Και με συνολική Σχεδόν επιφάνεια λόγω του πρανές του εδάφους γύρω στα 280 Τετραγωνικά Χιλιόμετρα . ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΔΈΣΜΕΥΣΗ ΝΑΤΟΥΡΑ ΥΠΆΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΡΕΙΝΌ ΌΓΚΟ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ .ΜΕ ΤΗΝ ΊΔΙΑ ΣΧΕΔΌΝ ΕΠΙΦΆΝΕΙΑ http://natura2000.eea.europa.eu/# Και όλα αυτά άκουσον άκουσον να εκτοπιστεί οιαδήποτε Ανθρώπινη δραστηριότητα για να αναπτυχθούν κάποια ορνιθοειδή και κλπ .Μέχρι τώρα πως αναπτύσσονταν .Δεν ήταν το αρμόδιο Υπουργείο Γεωργίας για να έχει στην ευθύνη του και τα μέσα για την διαφυλάξει και των πολλαπλασιασμό όλων αυτών τον ειδών ...... Πατήστε ΕΔΏ για να δείτε όλες της περιοχές ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ που δεσμεύονται με το πρόγραμμα ΝΑΤΟΥΡΑ .......( http://natura2000.eea.europa.eu/# ) -------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
------------------ Xαρακτηρίστηκαν ως Ειδικές Ζώνες Διατήρησης με το Ν3937/2011 (ΦΕΚ60/Α/31-3-2011). ------------------------------------------------
Όλοι οι τόποι του Δικτύου Natura 2000, που περιλαμβάνονται στη βάση δεδομένων, συνοδεύονται από δελτίο δεδομένων με γενικότερα περιγραφικά στοιχεία και ειδικότερες πληροφορίες για τους τύπους οικοτόπων και τα είδη που ενδιαιτούν στον κάθε τόπο και από χάρτη κλίμακας 1:100.000.

Όλοι οι ανωτέρω χάρτες έχουν αποσταλεί στις Διευθύνσεις Περιβάλλοντος και Χωροταξίας των Περιφερειών της χώρας, στα Τμήματα Περιβάλλοντος των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, στις αρμόδιες Υπηρεσίες των Κεντρικών Υπουργείων, στη βιβλιοθήκη του ΥΠΕKA και διανέμονται σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες. Λόγω του όγκου της πληροφορίας δεν επισυνάπτονται επί του παρόντος στο Διαδίκτυο οι χάρτες 1:100.000 των περιοχών του καταλόγου αλλά παρατίθενται ενδεικτικοί συνοπτικοί χάρτες της θέσης των περιοχών στο εθνικό έδαφος σε κλίμακα 1:2.800.000
Natura 2000 Map Viewer
To Natura 2000 Map Viewer λειτουργεί και ενημερώνεται με ευθύνη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος και ενδέχεται να μην περιλαμβάνει την πλέον πρόσφατη πληροφορία για το Δίκτυο Natura 2000 των κρατών – Μελών. Επιπλέον, καθώς τα όρια των περιοχών Natura 2000 προβάλλονται στο Google Earth, το οποίο έχει διαφορετικό προβολικό σύστημα από το επίσημο ελληνικό γεωδαιτικό σύστημα (ΕΓΣΑ 87), μπορεί το ελληνικό τμήμα του Δικτύου Natura 2000 να εμφανίζεται ελαφρά μετατοπισμένο σε σχέση με την πραγματική του θέση.
Κρίσιμα ενδιαιτήματα ειδών χαρακτηρισμού και οριοθέτησης ΖΕΠ
Στο πλαίσιο των ακόλουθων μελετών που χρηματοδοτήθηκαν από το Γ΄ΚΠΣ:
α) Καθορισμός Μεθοδολογίας και σύνταξη προδιαγραφών για την αξιολόγηση περιοχών και το χαρακτηρισμό τους ως Ζωνών Ειδικής Προστασίας της ορνιθοπανίδας με πιλοτική εφαρμογή σε 10 περιοχές (2004), που υλοποιήθηκαν από το ΕΚΒΥ - Πληροφορίες εδώ
β) Πρόγραμμα επαναξιολόγησης 69 Σημαντικών Περιοχών για τα Πουλιά για τον χαρακτηρισμό τους ως Ζωνών Ειδικής Προστασίας της ορνιθοπανίδας. Σύνταξη σχεδίων δράσης για την προστσία των ειδών προτεραιότητας (2009), που υλοποιήθηκε από την κοινοπραξία Δημαλέξης - Μπούσμπουρας με την επιστημονική και τεχνική υποστήριξη της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας - Πληροφορίες εδώ
αποτυπώθηκαν χαρτογραφικά τα κρίσιμα ενδιαιτήματατων ειδών χαρακτηρισμού και οριοθέτησης 76 ΖΕΠ. Τα ψηφιακά αρχεία των ενδιαιτημάτων αναρτώνται συνημμένα. Κάθε παραγόμενο προϊόν ή έκδοση, σε οποιαδήποτε μορφή, έντυπη, ηλεκτρονική ή οπτικοακουστική, η οποία βασίζεται σε μέρος ή στο σύνολο των παρεχόμενω υλικών, δεδομένων ή/και πληροφοριών, θα πρέπει να κάνει ρητή αναφορά της πηγής τους κατά τα ανωτέρω.
Κρίσιμα ενδιαιτήματα σε 76 ΖΕΠ της χώρας
Κρίσιμα ενδιαιτήματα ανά ΖΕΠ (εκ των 76)
Ημερίδα Εργασίας για την αναγνώριση νέων θαλάσσιων περιοχών Natura 2000.
Natura 2000 Map Viewer
Χαρακτηριστικά του δικτύου NATURA 2000 στην Ελλάδα
Ενιαίος κατάλογος περιοχών Natura 2000
Οι Ζώνες Ειδικής Προστασίας με τα είδη χαρακτηρισμού τους
Xάρτες των περιοχών Natura 2000 (αρχεία GIS)
Συνοπτικοί χάρτες των περιοχών Natura 2000 (αρχεία pdf)
Βάση δεδομένων των περιοχών Natura 2000

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Η Πύλος σήμερα


Ο ανακαινισμένος ναος της Μεταμόρφωσης του Σωτηρος στο Νιοκαστρο της Πυλου


Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν... τῶν πρεσβυτέρων, τῶν διακόνων καὶ τῶν μοναχῶν καὶ πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τῶν δούλων σου, πάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, τῶν κατοικούντων καὶ παρεπιδημούντων ἐν τῇ πόλει καὶ τῇ ἐνορίᾳ ταύτῃ, τῶν ἐπιτρόπων καὶ συνδρομητῶν τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας ταύτης, σὺν ταῖς γυναιξὶ καὶ τοῖς τέκνοις αὐτῶν.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν μακαρίων καὶ ἀειμνήστων κτιτόρων τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας ταύτης καὶ ὑπὲρ πάντων τῶν προαναπαυσαμένων πατέρων καὶ ἀδελφῶν ἡμῶν, τῶν ἐνθάδε εὐσεβῶς κειμένων καὶ τῶν ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν καρποφορούντων καὶ καλλιεργούντων ἐν τῷ ἁγίῳ καὶ πανσέπτῳ ναῷ τούτῳ, κοπιώντων, ψαλλόντων καὶ ὑπὲρ τοῦ περιεστῶτος λαοῦ, τῶν ἀπεκδεχομένων τὸ παρὰ σοῦ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεος.
περισσότερες φωτογραφίες στο https://www.facebook.com/Pilos-today-welcome-396185280490013/

Άγιος Παΐσιος για Κ.Μητσοτάκη/Α. Παπανδρέου/Α. Σαμαρά (ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΗΚΕ)


Η ενθρόνιση της Παναγίας Υπαπαντής στην Καλαμάτα

Η ενθρόνιση της Παναγίας Υπαπαντής στην Καλαμάτα
από την Ι.Μ.Μεσσηνίας, φωτογραφίες του Γιώργου Τσερεφού
Με την παρουσία πλήθους πιστών ξεκίνησαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για την πολιούχο της Καλαμάτας και προστάτιδα των Μεσσηνίων, Παναγία Υπαπαντή.
Ο Θεοφ. Επίσκοπος Επιδαύρου κ. Καλλίνικος, κατόπιν προσκλήσεως του Σεβ. Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, ο οποίος βρίσκεται σε ανειλημμένη υποχρέωση στο εξωτερικό, χοροστάτησε στον πανηγυρικό Εσπερινό και στην Παράκληση και προέστη της ενθρόνισης της θαυματουργού εικόνας στο θρόνο λιτάνευσής της.
Ο Θεοφιλέστατος, απευθυνόμενος στους πιστούς, μίλησε για το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και προέτρεψε τους πιστούς να ενθρονίσουν την Παναγία στις καρδιές τους, ώστε να αντλούν δύναμη για να ξεπερνούν τα προβλήματα της καθημερινότητας και να ενισχύονται στον πνευματικό τους αγώνα.
Οι εκδηλώσεις θα κορυφωθούν την 1η Φεβρουαρίου με την τέλεση πανηγυρικού πολυαρχιερατικού Εσπερινού, καθώς και τη 2α Φεβρουαρίου με την τέλεση της πολυαρχιερατικής Θείας Λειτουργίας και τη λιτάνευση της σεπτής εικόνας, την οποία, όπως κάθε χρόνο, αναμένεται να παρακολουθήσουν χιλιάδες πιστών.

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

ΙΜΙΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Ίμια 20 χρόνια μετά (1996-2016) από το ελικοδρόμιο της φρεγάτας Ναβαρινον από οπου απογειώθηκε για τελευταία φορά  το ελικόπτερο που (κατέπεσε) στα Ίμια με πλήρωμα τους  (Χριστόδουλο Καραθανάση, Παναγιώτη Βλαχάκο και Έκτορα Γιαλοψό).  

ΙΜΙΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ: Γιατί φθάσαμε στο διασυρμό

Image 



          




Του Λάμπρου Τζούμη


Υποστρατήγου ε.α.

Έχουν περάσει 20 χρόνια από την κρίση των Ιμίων και όπως είναι φυσικό τέτοιες μέρες έρχονται στο μυαλό μας μνήμες από τον απαράδεκτο τρόπο χειρισμού, σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο και την τραγική κατάληξη που είχε. Το κυρίαρχο στοιχείο που προέκυψε από την κρίση ήταν το έντονο αίσθημα εθνικής ταπείνωσης και η πίκρα για τα παλληκάρια που χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου (Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος και Έκτορας Γιαλοψός). Λίγες μέρες μετά, στις 4 Φεβ. 1996, ο καθηγητής φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς με άρθρο του στην εφημερίδα “Καθημερινή”, σκιαγραφώντας την τακτική και τη νοοτροπία του Έλληνα, έγραψε : «Το δικό μας κράτος τρέμει μπροστά στους χουλιγκάνους καταληψίες του Πολυτεχνείου, πού να βρει ανάστημα για να το υψώσει απέναντι στην ευφυέστατη στρατηγική των Τούρκων;…

Γι’ αυτό και φτάσαμε στον ανήκουστο διασυρμό. Κράτος που να πατούν εισβολείς το έδαφός του και αυτό να μαζεύει τις σημαίες και τα όπλα του και να αποχωρεί, με τον όρο να αποχωρήσουν και οι εισβολείς, έστω κι αν θριαμβολογούν για ιδιοποίηση των καταπατημένων...Ως νάνος τανυόμενος επ’ άκρων ονύχων ρητόρευσε, απείλησε και ύστερα υπάκουσε στα αμερικανικά κελεύσματα αποχώρησε γυμνώνοντας τα οπίσθιά του». Αν κάποιος συμφωνεί με τις επισημάνσεις αυτές, νομίζω θα αναρωτηθεί: Ποιους άραγε αφορούν αυτές, τον απλό Έλληνα ή αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για τη διαχείριση της κρίσης; Έχει χαθεί πράγματι η πολεμική αρετή από το οικοδόμημα του αξιακού συστήματος του ελληνισμού, ο οποίος βιώνει τον επιθανάτιο ρόγχο του; Τι διδαχτήκαμε από αυτή την κρίση και τι διορθώσαμε από τότε μέχρι τώρα ; Ίσως κάποιοι να μην συμφωνούν με τα προαναφερόμενα επειδή λόγω άγνοιας ή εμμονικής εθνομηδενιστικής αντίληψης πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια εθνικά σύνορα, αλλά μόνο ταξικά. Ίσως πάλι ενθυμούμενοι το επαναστατικό τους παρελθόν ενστερνίζονται το σύνθημα που έγραφαν στους τοίχους : «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Θα πρέπει όμως να αντιληφθούν ότι σύνορα υπάρχουν και ότι αυτά τα σύνορα υπερασπίστηκαν γενιές Ελλήνων, που κατέβαλλαν και συνεχίζουν να καταβάλλουν ακόμα και σε περίοδο ειρήνης βαρύ φόρο αίματος. Είναι οι οπλίτες και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων (Ε.Δ.). Είναι αυτοί που δεν κατεβαίνουν σε πορείες, δεν κάνουν απεργίες και δεν καταλαμβάνουν δρόμους και υπουργεία Είναι αυτοί, που κάποιοι από τους πολιτικούς ταγούς της χώρας χαρακτήρισαν αντιπαραγωγικούς. Είναι o Παύλος Κουρούπης, o Στυλιανός Καλμπουρτζής, o Γιώργος Κατσάνης, o Σωτήρης Σταυριανάκος και εκατοντάδες ακόμα αξιωματικοί και οπλίτες που έπεσαν ηρωικά το 1974, πολεμώντας τον Τούρκο εισβολέα στην Κύπρο. Είναι o Νίκος Σιαλμάς, o Κώστας Ηλιάκης και δεκάδες ακόμα πιλότοι μας, που έχασαν τη ζωή τους αναχαιτίζοντας τουρκικά αεροσκάφη στο Αιγαίο. Είναι οι 3 ήρωες του πολεμικού ναυτικού μας που χάθηκαν το βράδυ των Ιμίων. Είναι τα στελέχη και οι οπλίτες που χάνουν τη ζωή τους σε περίοδο ειρήνης ερευνώντας και εκκαθαρίζοντας ναρκοπέδια, κάνοντας βολή με όλμους ή οδηγώντας ΤΟΜΠ Μ113, για να διατηρηθεί το αξιόμαχο των Ε.Δ. Θα πρέπει λοιπόν να γίνει κατανοητό όλοι αυτοί υπερασπίζονται τα σύνορα που καθημερινά αμφισβητεί με κάθε τρόπο η Τουρκία, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις νεοθωμανικές φιλοδοξίες της.

Μια ιστορική αναδρομή γεγονότων μεταξύ αυτών και η κρίση των Ιμίων, υπενθυμίζουν ότι η βούληση της Άγκυρας να αλλάξει το status quo της περιοχής, είναι συνεχής και δεδομένη. Η διαφοροποίηση που υπάρχει σ΄ αυτή, σε σχέση με προηγούμενες, είναι ότι η Τουρκία έθεσε επίσημα για πρώτη φορά θέμα εδαφικής διεκδίκησης επί της ελληνικής επικράτειας, με την αμφισβήτηση εθνικού χερσαίου χώρου. Η προσπάθειά της όμως επί σειρά ετών, είναι να διατηρήσει ψηλά τη στρατιωτική της ικανότητα και να μετουσιώσει την αναθεωρητική της πολιτική σε πράξη, όποτε της δοθεί ευκαιρία. Η ακολουθούμενη τακτική της τουρκικής πλευράς, για την υλοποίηση των στόχων και των επιδιώξεων της, πραγματοποιείται μέσω αλλεπάλληλων κρίσεων ποικίλης μορφής και εντάσεως, με σκοπό τη δημιουργία ενός συνολικού καταλόγου διμερών διαφορών (γκρίζες ζώνες, υφαλοκρηπίδα, FIR, χωρικά ύδατα, κ.λπ). Η συνεχής υποχωρητικότητα και η στρατηγική του κατευνασμού της δικής μας πλευράς, ενθαρρύνει την αδιαλλαξία και εξυπηρετεί την εκπλήρωση επιμέρους τουρκικών επιδιώξεων, οι οποίες μακροχρόνια θα ισοδυναμούν με την επίτευξη του συνόλου των στόχων, που έχει θέσει η γείτονα χώρα.

Κεντρικός άξονας της στρατιωτικής μας στρατηγικής είναι η αποτροπή οποιασδήποτε στρατιωτικής απειλής, σε συνδυασμό με την πολιτική αποκλιμάκωσης των εντάσεων. Η στόχευση αυτή, προϋποθέτει απαραίτητα μια αξιόπιστη αποτρεπτική ικανότητα, η οποία υλοποιείται με τη διατήρηση και επαύξηση της στρατιωτικής ισχύος της χώρας μας. Μια απλή καταγραφή αριθμών στους συντελεστές που συνθέτουν τη στρατιωτική ισχύ, όπως: αριθμός και ποιότητα προσωπικού ενόπλων δυνάμεων, οπλικά συστήματα και μέσα, δομή δυνάμεων, οργάνωση, ετοιμότητα, ηθικό, κ.λπ., δεν είναι δυνατόν να αποτελεί ασφαλή μέθοδο εξαγωγής συμπερασμάτων. Κάποιοι από τους συντελεστές αυτούς, δεν είναι ποσοτικά μετρήσιμοι ή είναι δυνατόν να μην μπορούν να διατεθούν σε «τόπο και χρόνο». Είναι γεγονός, ότι οι συνεχείς μειώσεις του αμυντικού προϋπολογισμού των τελευταίων ετών, επηρεάζουν τη στρατιωτική ισχύ και απειλούν σε μεγάλο βαθμό το αξιόμαχο των Ε.Δ. Παρ΄ όλα αυτά, με σωστή συντήρηση και εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας των υπαρχόντων μέσων (ανταλλακτικά, πυρομαχικά, κ.λπ), οι ένοπλες δυνάμεις είναι σε θέση να εκτελέσουν με τον καλύτερο τρόπο την αποστολή τους. Θεωρώ όμως σκόπιμο να θυμηθούμε τι συνέβη πριν 120 χρόνια περίπου, διότι σύμφωνα με το Θουκυδίδη : «Τα έθνη πρέπει να θυμούνται για να διδάσκονται». Το 1897 κηρύσσεται από την Οθωμανική αυτοκρατορία εναντίον της Ελλάδας ο πόλεμος των τριάντα ημερών, ως απόρροια της τότε έκβασης του «κρητικού» προβλήματος. Η σημασία του πολέμου αυτού υπήρξε τεράστια, παρότι κατέληξε σε ήττα της Ελλάδας και στην υποβολή της σε διεθνή οικονομικό έλεγχο ύστερα από απαίτηση της Γερμανίας. Η Ελλάδα παρά τη δεδομένη από τετραετίας, κήρυξη πτώχευσης του Χ. Τρικούπη καθώς και των απειλών των μεγάλων δυνάμεων περί επιβολής ναυτικών αποκλεισμών, παρέμεινε σθεναρά ανυποχώρητη στην απόφασή της για ενίσχυση του στρατού, μη φειδόμενη των όποιων οικονομικών συνεπειών. Παράλληλα προχώρησε η αναδιοργάνωση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, αλλά και η επαύξηση της εκπαίδευσης με παράλληλο εκσυγχρονισμό των διατιθέμενων μέσων. Το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης ήταν η άριστη προετοιμασία και άμεση ανταπόκρισή της Ελλάδας στους Βαλκανικούς πολέμους το 1912-1913, που κατέληξαν νικηφόρα, με την προσάρτηση της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Κρήτης και το μεγαλύτερο μέρος των νησιών του Αιγαίου.

Ο σημαντικότερος παράγοντας όμως στρατιωτικής ισχύος, από τον οποίο εξαρτάται η αποτελεσματικότητα των οπλικών συστημάτων, είναι το προσωπικό. Από τον ανθρώπινο παράγοντα και τους σχετικούς με αυτό συντελεστές, όπως η ποιότητα και το ηθικό που διαθέτει, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η υλοποίηση μιας αξιόπιστης στρατηγικής εθνικής άμυνας. Η ιστορία έχει αποδείξει, ότι η επιθυμία για ελευθερία ήταν αυτή που έδωσε πάντα τη νίκη στους Έλληνες και όχι η υπεροπλία και η αριθμητική υπεροχή. Αυτό εκφράζεται απόλυτα μέσα από τα λόγια του εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά : «Η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, αλλά με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». Μια ιστορική αναδρομή στην πορεία του Ελληνικού Έθνους, μόνο δέος προκαλεί όταν αναλογίζεται κάποιος τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, που το διακύβευμα ήταν ακόμα και η ίδια η ύπαρξη του ελληνισμού. Έκθαμβος μένει μπροστά στα τεράστια ψυχικά αποθέματα που διαθέταμε οι Έλληνες, όπως : Οι μαχητές στις Θερμοπύλες και στο Μαραθώνα, οι τελευταίοι υπερασπιστές της Πόλης και του Μεσολογγίου, αλλά και σύγχρονοι ήρωες όπως οι μαχητές των οχυρών κατά τη Γερμανική επίθεση το 1941 και οι οπλίτες και αξιωματικοί που πολέμησαν τον Τούρκο εισβολέα στην Κύπρο και υπερασπίστηκαν με απαράμιλλη αυτοθυσία το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Ο επικεφαλής των ΟΥΚ που ήταν πάνω στα Ίμια αφηγείται : «Να μην κατεβάσουμε τη σημαία, είπαν κάποια από τα παιδιά. Όλοι κλαίγαμε. Ο ένας κράταγε τον άλλον. Με βαριά καρδιά, λίγο πριν αποχωρήσουμε έδωσα παράγγελμα: “Πρ­οσοχή”. Είπαμε τον εθνικό ύμνο και στις 8.30 πή­ραμε τη σημαία και φύγαμε». Έχοντας ζήσει επί 35 σχεδόν χρόνια, δίπλα στον Έλληνα στρατιώτη και αξιωματικό και έχοντας βιώσει από διοικητικές θέσεις, τόσο την κρίση των Ιμίων όσο και την κρίση του 1987, που επί 1 1/2 σχεδόν μήνα ήμασταν αναπτυγμένοι στους χώρους τελικού προορισμού, διαπίστωσα το απαράμιλλο θάρρος και την υπέρβαση «εαυτών» για την εκτέλεση της αποστολής. Συμπεριφορές και πράξεις υπευθυνότητας, πρωτοβουλίας και αυταπάρνησης από απλούς στρατιώτες και στελέχη συμπεριλαμβανομένων των επιστρατευθέντων εφέδρων, μου δημιούργησαν τη βαθειά πεποίθηση, ότι ο σημερινός Έλληνας διατηρεί αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά του αρχέγονου γονιδίου των προγόνων μας και αν απαιτηθεί θα τα ξεδιπλώσει και θα το αποδείξει αυτό περίτρανα.

Το μοναδικό που απαιτείται, είναι η απόδοση της οφειλόμενης τιμής από την πολιτεία σ΄ αυτούς που έχει αναθέσει την προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθεί οποιαδήποτε στρατηγική εθνικής άμυνας, με ένοπλες δυνάμεις τα στελέχη των οποίων αισθάνονται ότι αποτελούν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, όταν: Καθημερινά αγρυπνούν στα φυλάκια της προκάλυψης, από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο και η πολιτεία δεν έχει επιλύσει βασικά βιοποριστικά τους προβλήματα. Περιπολούν στο Αιγαίο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και πλήττονται από μνημονιακά μέτρα, αλλά εξαιρούνται από αυτά οι υπάλληλοι της βουλής. Παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα αναχαιτίζοντας εχθρικά αεροσκάφη προασπιζόμενα τον εναέριο χώρο της πατρίδας μας και η πολιτεία τους εξισώνει με έναν ανειδίκευτο εργάτη. Συμβάλλουν σε δραστηριότητες κοινωνικής αρωγής για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών (αεροδιακομιδές, πλημμύρες, σεισμούς, δασοπυροσβέσεις, κ.λπ) και αναγκάζονται να αναζητούν 2η εργασία γιατί αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης. Μέρες εορτών δεν μπορούν να είναι με τις οικογένειές τους, αλλά βρίσκονται επιφυλακή readiness σε κάποιο αεροδρόμιο του Αιγαίου και την ίδια στιγμή οι ινστρούχτορες της οικονομίας ανακοινώνουν ότι δεν μπορεί να γίνει οποιαδήποτε «επιλεκτική» διάκριση σε οικονομικά θέματα που αφορούν τα στελέχη των Ε.Δ., στο όνομα του δόγματος ότι όλοι οι εργαζόμενοι είναι ίσοι. Παρ΄ όλα αυτά το αίσθημα του καθήκοντος παραμένει σε ψηλά επίπεδα και αν απαιτηθεί θα εκπληρώσουν την αποστολή τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Θα πρέπει όμως να κατανοήσουν κάποιοι από τους πολιτικούς μας, που ίσως δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία του φρονήματος ή λόγω ιδεοληψιών αισθάνονται αντιπάθεια για τη στολή, ότι η προάσπιση της ελευθερίας αποτελεί πρώτιστη προτεραιότητα και η αποδόμηση των Ε.Δ. είναι η χειρότερη υπηρεσία που θα μπορούσαν να προσφέρουν στην πατρίδα. Σε μια άλλη κατηγορία πολιτικών που μέσω εξαγγελιών και υποσχέσεων παραπλανούν για ευνόητους λόγους τα στελέχη των Ε.Δ., θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι οι στρατιωτικοί δεν είναι πλέον δεδομένοι και το «σαλπίσατε νομή» δεν αρκεί. (Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό - Αβραάμ Λίνκολν). Το θέμα της ηθικής και υλικής καταξίωσης των στελεχών των Ε.Δ. θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο προτεραιότητας εκ μέρους της πολιτείας και να εκδηλώσει τις απαραίτητες ενέργειες, ώστε να διατηρήσει την αξιοπρέπεια, το κύρος και το επίπεδο διαβίωσής τους. Τα οικονομικά θέματα που αφορούν στις Ε.Δ. δεν αντιμετωπίζονται με καθαρά τεχνοκρατική αντίληψη και δεν πρέπει να εξετάζονται από την οικονομική, αλλά κυρίως από την ηθική τους διάσταση.

Η πολιτεία θα πρέπει να αποδείξει έμπρακτα το ενδιαφέρον για τις Ε.Δ. και να απορρίψει νοοτροπίες και πρακτικές που υπονομεύουν τη μαχητική ισχύ και την αξιοκρατία. Μια αναδρομή στις κρίσεις των αξιωματικών των Ε.Δ. καταδεικνύει τον ευτελισμό της θεσμικής διαδικασίας και την έλλειψη σεβασμού από την πολιτεία γι΄ αυτούς που την υπηρετούν (ΚΥΣΕΑ διά περιφοράς, συνεχείς αντικαταστάσεις Αρχηγών, καρατομήσεις ηγεσιών με φανταστικά σενάρια περί πραξικοπήματος, λίστες, κ.λπ). Είναι απαραίτητο να γίνει κοινή συνείδηση, ότι οι Ε.Δ. αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες ασφάλειας και σταθερότητας της πατρίδας μας και για το λόγο αυτό η διατήρηση και ανύψωση του αξιόμαχου των Ε.Δ. προϋποθέτει την εμπέδωση του αισθήματος αξιοκρατίας και εμπιστοσύνης από τα στελέχη, στην ακολουθούμενη από την πολιτική ηγεσία διαδικασία των κρίσεων. Το ζήτημα της θητείας, αποτελεί επίσης ένα πεδίο παρεμβάσεων και εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων των εκάστοτε κυβερνώντων. Οι μειώσεις της θητείας σε συνδυασμό με την από ετών μηδενική πρόσληψη  επαγγελματιών οπλιτών, έχει ως αποτέλεσμα την υποστελέχωση των μονάδων Έβρου και νήσων, θέμα που επηρεάζει την ετοιμότητα και μαχητική ικανότητα σχηματισμών πρώτης γραμμής του στρατού ξηράς. Η διάρκεια της θητείας πρέπει να καθορίζεται σε σχέση με τις υπηρεσιακές – επιχειρησιακές ανάγκες και σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να εντάσσεται σε οποιεσδήποτε μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Πρέπει όμως να επισημανθούν και οι ευθύνες της στρατιωτικής ηγεσίας σε τόσο σοβαρά θέματα επιχειρησιακής φύσεως, που πλήττουν το αξιόμαχο των Ε.Δ., όταν προτιμά την αφωνία και επιτρέπει παρεμβάσεις, προκειμένου να εξασφαλίσει την παραμονή ενός έτους στην καρέκλα της εξουσίας.
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό απ΄ όλους, ότι η διατήρηση και επαύξηση της απαιτούμενης στρατιωτικής ισχύος, δεν εξυπηρετεί απλά τα εθνικά μας συμφέροντα, αλλά είναι κρίσιμη για την ίδια την εθνική μας επιβίωση. Γιατί σύμφωνα με τη θεωρία του πολιτικού ρεαλισμού όπως αυτή διατυπώθηκε από το Θουκυδίδη στο διάλογο Αθηναίων – Μηλίων το 416 π.χ. «O ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμη του και ο αδύνατος υποχωρεί, όσο του επιβάλλει η αδυναμία του».
 

MessiniaView


Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Παραδοσιακοί νερόμυλοι στην περιοχή των Κάτω Αμπελοκήπων


                  

    του Δημοσθένη Κορδού
    Υποψ. διδάκτορος Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας
    & Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών,α
    Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

     
    Η περιοχή των Κάτω Αμπελοκήπων, που βρίσκεται γεωγραφικά στο μέσο της ενδοχώρας της νοτιοδυτικής Μεσσηνίας και αποτελεί το πέρασμα από την ανατολική στη δυτική Πυλία, διαπερνάται κάθετα από τις απολήξεις του όρους Λυκόδημου, που καταλήγουν στην κορυφή των 960 μ. Αυτός ο ορεινός όγκος, ξεκινώντας από το πεδινό υψόμετρο των 200 μ. αγγίζει στην ημιορεινή περιοχή των Κάτω Αμπελοκήπων τα 340 μ. σε ύψος. Το έντονο ανάγλυφο και η εκτεταμένη περίοδος βροχοπτώσεων, καθώς οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί, στο πλαίσιο ενός μεσογειακού κλίματος, τροφοδοτούν υπόγειες λίμνες της ευρύτερης περιοχής, δημιουργώντας έτσι έναν πλούσιο υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα. Μέσα στους υδροπερατούς ασβεστόλιθους της «ζώνης της Πίνδου» σχηματίζονται υδροφόροι ορίζοντες και καρστικά έγκοιλα, που τροφοδοτούν αρκετές πηγές επαφής, οι οποίες έχουν ως συνέπεια τη δημιουργία ενός πυκνού δικτύου ρεμάτων.
    Για τη χωροθέτηση του οικισμού των Κάτω Αμπελοκήπων από τους πρώτους κατοίκους που έφθασαν στη συγκεκριμένη περιοχή το 14ο αιώνα, εάν και επηρεάσθηκε από ένα σύνολο παραγόντων, όπως η αμυντική προστασία, το έδαφος, η επικοινωνία με άλλους οικισμούς, καταλυτικός παράγοντας ήταν η ύπαρξη νερού και η εκμετάλλευσή του. Έτσι, η μεγάλη σημασία του υδάτινου στοιχείου, ιδιαίτερα κατά τους προηγούμενους αιώνες, δεν εκφράστηκε μόνο από την οικιστική χωροθέτηση του οικισμού των Κάτω Αμπελοκήπων, αλλά και από τη χρησιμοποίησή του για την εξυπηρέτηση βασικών καθημερινών αναγκών.
    Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η κατασκευή των 8 νερόμυλων και μιας νεροτριβής, που συναντάται στην εξεταζόμενη περιοχή που ορίζεται γεωγραφικά από την περιοχή της πηγής του Κεφαλόβρυσου έως την περιοχή των νερόμυλων των αδερφών «Μασούρα», καθώς διαπερνάται κάθετα από το Μηναγιώτικο ρέμα.

    Ιστορικό πλαίσιο Η κατασκευή του συνόλου σχεδόν των νερόμυλων της περιοχής με τη σημερινή τους μορφή χρονολογείται από το 18ο αιώνα μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα που συναντάμε σε έγγραφο του 1841 των Γενικών Αρχείων του Κράτους, όπου νερόμυλος της εξεταζόμενης περιοχής των Κάτω Αμπελοκήπων έχει περάσει από οθωμανική κατοχή στα εθνικά κτήματα του κράτους και δημοπρατείται στο πλαίσιο παραχώρησής του. Είναι η περίοδος που διοικητικά ο οικισμός ανήκει στο Δήμο Μεθώνης, κατά την οποία η περιοχή αναπτύσσει έναν τοπικό και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα πολιτισμό, που αποτυπώνεται στη λαϊκή παράδοση, στις γιορτές, στις μουσικές, στους χορούς, στην αρχιτεκτονική και στα γράμματα. Σημαντικός παράγοντας για την πολιτισμική δραστηριότητα της περιοχής ήταν η ύπαρξη των νερόμυλων, καθώς αποτελούσαν εστία κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής όσμωσης με τους ευρύτερους οικισμούς της περιοχής της Μεθώνης και της Πύλου.
    Γεωγραφικός εντοπισμός
    Κατά μήκος του Μηναγιώτικου ρέματος, από τις πηγές του Κεφαλόβρυσου έως την περιοχή των μύλων «Μασούρα», έχουν εντοπισθεί 8 νερόμυλοι και μια νεροτριβή με συγκεκριμένη τυπολογία. Πρόκειται για μια γεωγραφική περιοχή μήκους 3 χιλιομέτρων, που διαπερνάται από την κοιλάδα του Μηναγιώτικου ρέματος, με σπάνια χλωρίδα και πανίδα. Το σύνολο των 8 νερόμυλων και της μιας νεροτριβής έχουν εντοπιστεί και με εξαίρεση έναν από αυτούς (νερόμυλος «Μασούρα»), ο οποίος σώζεται σε καλή κατάσταση, οι υπόλοιποι σώζονται είτε αποσπασματικά είτε σε μορφή ερειπίων.
    Η πληθώρα των νερόμυλων στην περιοχή οφείλεται στην ύπαρξη μεγάλου όγκου διερχόμενων υδάτων υπό κλίση και αποτελεί ένα, αν μη τι άλλο, αξιόλογο δείγμα, ακόμα και για την ελληνική επικράτεια.
    Η σημασία των μύλων δεν περιορίζεται απλώς στην εξυπηρέτηση καθημερινών αναγκών, όπως η παραγωγή αλευριού και η κατεργασία υφασμάτων. Η όλη διαδικασία του αλέσματος κατείχε καίρια θέση στη ζωή των κατοίκων και είναι σημάδι της κοινωνικής, κοινοτικής και οικογενειακής οργάνωσης, αλλά και του δεσμού που συνέδεε τα μέλη αυτής της κοινωνίας. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, όπως στο μύλο των «Λαμπραίων» που συστεγάζει νερόμυλο και νεροτριβή, εμφανίζεται ακόμα και ως επικερδής επιχείρηση.
    Αξιοσημείωτη, όμως, είναι και η τεχνολογική τους σημασία, καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βρίσκονται σε έναν οικισμό και σε μία εποχή (μέχρι τα μέσα του 20ού αι.) που η βιομηχανοποίηση και τα παράγωγά της καθυστέρησαν να διαδοθούν.
    Αν και η όλη λειτουργία του μύλου ήταν ευρέως διαδεδομένη ήδη από την αρχαιότητα, οι λεπτομέρειες των εξαρτημάτων, καθώς και οι ιδιαιτερότητες που εμφανίζουν σε ορισμένα σημεία, αποτελούν τοπικές θαυμαστές επινοήσεις.
    Τυπολογία κτισμάτων και μηχανισμοί
    Όσον αφορά στην τυπολογία των κτισμάτων των υδρόμυλων, μπορούν να ξεχωρίσουν δύο τύποι: ο πρώτος είναι αυτός με ένα μηχανισμό και με σχετικά τετράγωνες διαστάσεις, περίπου 4,0Χ5,0 μέτρα. Ο δεύτερος τύπος είναι με δύο μηχανισμούς, όπου η αναλογία των διαστάσεων ανέρχεται περίπου σε 4,0Χ8,0 μέτρα. Οι νερόμυλοι αυτοί είναι ανατολικού τύπου, δηλαδή εκινούντο με οριζόντια φτερωτή. Στεγάζονταν σε ορθογωνικές, κεραμοσκεπείς κυρίως, κτιριακές εγκαταστάσεις, όπου σε αρκετές περιπτώσεις συνυπήρχαν αλεστικοί μηχανισμοί και κατοικία του μυλωνά.
    Εντός των κτισμάτων υπήρχε ένας χώρος διημέρευσης για το μυλωνά, γεγονός που σε ορισμένες περιπτώσεις μονών και διπλών μύλων δημιούργησε έναν επιπλέον διακριτό όγκο, διασπώντας την τετράπλευρη κανονικότητα. Όπως στην περίπτωση του μύλου των «Λαμπραίων», με δύο αλεστικούς μηχανισμούς, νερόμυλου και νεροτριβής, όπου η κατοικία της οικογένειας του μυλωνά είναι ανεξάρτητη από το μύλο, καθώς πρόκειται για ένα διώροφο κτίσμα, με το νερόμυλο και τη νεροτριβή σε ξεχωριστά διαμερίσματα του ισογείου και την κατοικία στον όροφο.
    Η τυπική κατασκευή του υδρόμυλου της περιοχής αποτελείται από δύο επίπεδα, τη βάση και τον κύριο χώρο. Στην κατώτερη στάθμη του μύλου γίνεται η είσοδος του νερού υπό πίεση, μέσω ενός μεταλλικού σωλήνα (βαράρι), το οποίο θέτει σε περιστροφική κίνηση την οριζόντια μεταλλική φτερωτή. Στη συνέχεια, το νερό απομακρύνεται από το μύλο μέσω ενός ανοίγματος, το οποίο βρίσκεται στην απέναντι πλευρά από την οπή εισόδου, όπου θα συνεχίσει την πορεία του για τον επόμενο μύλο ή θα επιστρέψει στον υδροδότη ποταμό. Στο κέντρο της φτερωτής είναι κάθετα τοποθετημένος ο ξύλινος άξονας, που θέτει σε κίνηση την πάνω από τις δύο μυλόπετρες, οι οποίες βρίσκονται στην ανώτερη στάθμη. Πάνω από αυτές είναι τοποθετημένη η ξύλινη κοφίνα, η οποία γεμίζεται με τα σιτηρά. Από το κάτω τμήμα της και στη μέση από τις δύο μυλόπετρες διοχετεύονται οι καρποί, όπου και γίνεται η σύνθλιψή τους. Μπροστά από τις μυλόπετρες υπάρχει η ξύλινη αλευροθήκη, ώστε να συσσωρεύεται το τελικό προϊόν, το αλεύρι. Η ωριαία αλεστική ικανότητα των νερόμυλων αυτών, ανάλογα πάντα με την ποσότητα του νερού, το ύψος της κρέμασης του βαγενιού και τη συμβολή άλλων τεχνολογικών παραμέτρων, κυμαινόταν μεταξύ 70 και 120 οκάδων.
    Το αλεστικό δικαίωμα του μυλωνά καθοριζόταν από 3% έως 10%, χωρίς να υπολογίζεται η φύρα, αιτία συχνών διενέξεων μεταξύ πελάτη και μυλωνά.
    Προτάσεις ανάδειξης-αξιοποίησης
    Η μελέτη αυτή στην εξεταζόμενη περιοχή των Κάτω Αμπελοκήπων εντάσσεται σε μία προσπάθεια ανάδειξης του ημιορεινού πολιτισμού, μέσω της αξιοποίησης του «κοιμώμενου» κτιριακού και φυσικού υπόβαθρου. Είναι μια πρόταση που έρχεται να συμβάλει στη σύγχρονη προβληματική για τη διάσωση ιστορικών κτιρίων και οικισμών και στη συγκεκριμένη περίπτωση, στην ανάδειξη της ιδιαίτερης ιστορίας ενός μικρού οικισμού με ιδιαίτερο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον. Παράλληλα, στοχεύει στην αναβίωση της υπαίθρου και τη δημιουργία κινήτρων για την επιστροφή κατοίκων, μέσω μιας ήπιας και εναλλακτικής αναπτυξιακής πρότασης.
    Ο βασικός κορμός της μελέτης εστιάζει στην προσπάθεια δημιουργίας μονοπατιών σύνδεσης και ανάδειξης των νερόμυλων της περιοχής και του ιδιαίτερου φυσικού περιβάλλοντος. Η δημιουργία περιηγητικής διαδρομής και η εκμετάλλευση κάθε φυσικού και πολιτισμικού στοιχείου θα έχουν ως αποτέλεσμα το μουσειακό χαρακτήρα των μύλων, συνδυαζόμενο με δράσεις όπως οι περιβαλλοντολογικές ξεναγήσεις, η φυσιολατρική περιήγηση, η ορεινή ποδηλασία κ.ά. Ο περιηγητής έτσι θα έχει τη δυνατότητα να επισκεφθεί ένα ιστορικό μονοπάτι και να ενημερωθεί για την ιστορία των νερόμυλων, τη λειτουργία τους και για τον τρόπο με τον οποίο οι εν λόγω συνδέονται με το μοναδικό φυσικό οικοσύστημα. Η πρόταση επιπλέον στοχεύει στο να καταστήσει τους νερομύλους επίκεντρο για την ολική αναβάθμιση του οικισμού. Το μικρό μέγεθος του οικισμού, άλλωστε, ενδείκνυται για ολικούς χειρισμούς, καθώς ένας σχετικά περιορισμένος προϋπολογισμός μπορεί να αναπλάσει το σύνολό του.
    Επιπλέον, η προσπάθεια δημιουργίας Μουσείου Σχολικού Πολιτισμού θα δώσει τη δυνατότητα αποτύπωσης της σχολικής και πολιτισμικής διαδρομής του οικισμού.
    Τέλος, η εν εξελίξει αρχαιολογική μελέτη, από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας, των δύο ενετικών οχυρών (Μπούρτζη και Καμάρες), της μεσαιωνικής εκκλησίας του Αγίου Νικολάου και της παραδοσιακής κρήνης (Λυμπιά), θα δώσει τη δυνατότητα προστασίας και ανάδειξης του πολιτισμικού αποθέματος της περιοχής, ολοκληρώνοντας έτσι την οικιστική αναβάθμιση και προσφέροντας σημαντικούς λόγους επίσκεψης και διαμονής.

    Έκθεση εικόνων

    • Click to enlarge image KORDOS1 (1)..jpg
    • Click to enlarge image KORDOS1 (2)..jpg
    • Click to enlarge image KORDOS1 (3)..jpg
    • Click to enlarge image KORDOS1..jpg

    διασώζοντας την ιστορική μνήμη



    Σχολείο Κάτω Αμπελοκήπων: Το Αρχηγείο της Εθνικής Αντίστασης «εκπέμπει» το τελευταίο σήμα κινδύνου!


    Σχολείο Κάτω Αμπελοκήπων: Το Αρχηγείο της Εθνικής Αντίστασης «εκπέμπει» το τελευταίο σήμα κινδύνου!
    22 Ιαν
    2016
    Του Δημοσθένη Κορδού*
    Υπάρχουν κτήρια στο ρου της ανθρώπινης ιστορίας που έχουν αφήσει το αποτύπωμα τους στην ιστορική και πολιτισμική εξέλιξη του τόπου και της ανθρωπογεωγραφίας του.  Κτήρια πολιτισμού και ιστορίας που η γενικευμένη κοινωνική και πολιτισμική διαχρονική απορρύθμιση και οι αναπόφευκτες επιπτώσεις της επέφεραν σκληρότερα χτυπήματα, ειδικότερα σε ιστορικά κτήρια που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές, μακριά από αστικά κέντρα.  Ένα τέτοιο ιστορικό κτήριο είναι  το εγκαταλειμμένο Δημοτικό Σχολείο που βρίσκεται στον οικισμό Κάτω Αμπελοκήπων του Δήμου Πύλου-Νέστορος... 
    Το κτήριο χτίσθηκε την διετία 1932-34, από παραδοσιακούς τεχνίτες πετράδες, τους γνωστούς τότε «Τσαφαραίους» από τον οικισμό Χωματάδα, εάν και ο σπόρος για την δημιουργία σχολείου στον οικισμό είχε πέσει σε  προγενέστερες εποχές μεγάλων προσδοκιών, στα ηρωικά εκπαιδευτικά χρόνια του Δελμούζου και του Γληνού.  Χρειάσθηκε όμως τεράστιος αγώνας από τους κατοίκους του οικισμού ώστε να μπορέσουν να χτίσουν το κτήριο του Δημοτικού Σχολείου, καθώς έπρεπε να επιλύσουν μια σειρά σημαντικών προβλημάτων,  πέραν του αγώνα που χρειάσθηκε για να βρεθεί κατάλληλος χώρος και να δοθεί άδεια από τον τότε Υπουργό Παιδείας Γ. Παπανδρέου της κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου. Παράλληλα, η έλλειψη χρημάτων αλλά και οδικού δικτύου, ανάγκασαν τους κατοίκους να διενεργήσουν οικονομικό έρανο στην ευρύτερη περιοχή της Πυλίας, από την Πύλο μέχρι τον Άγιο Ανδρέα και από του Χανδρινού έως το Βασιλίτσι.  Ακόμη, η απουσία πρώτων υλών για το χτίσιμο του σχολείου, οδήγησε σε καινοτόμες για την εποχή λύσεις, πέραν τις αυθόρμητης εθελοντικής εργασίας όλων των κατοίκων, όπως του ασβεστοκάμινου που δημιουργήθηκε μεταξύ του οικισμού Κάτω Αμπελοκήπων και του οικισμού της Μηλίτσας, όπου οι γυναίκες του οικισμού κουβαλούσαν ζαλωμένες ξύλα, ως άλλες ηπειρώτισσες, για να λειτουργήσει το καμίνι.
    Έτσι η ιστορική στιγμή φθάνει και τον Σεπτέμβριο του 1935 εγκαινιάζεται το σχολείο. Οι παλαιότεροι ενθυμούνται ακόμη τις συγκινητικές στιγμές από την ημέρα των εγκαινίων του σχολείου. Ένας από αυτούς, που σήμερα διανύει την ένατη δεκαετία της ζωής του περιγράφει χαρακτηριστικά: «Γυναίκες αναμαλλιασμένες και δακρυσμένες από συγκίνηση με τα ξυπόλυτα παιδιά τους αγκαλιά, παιδιά μικρά με κοντά παντελονάκια και μπαλωμένα ρούχα, γριές μαυροφορεμένες που έκαναν τον σταυρό τους στη θέα του παπά που βρισκόταν εκεί για τον αγιασμό του νέου σχολείου, κόσμος πολύς, ούλο το χωριό και όλοι συγκινημένοι και ενθουσιασμένοι μπροστά στο κτήριο του νέου σχολείου».
    Πρώτη δασκάλα του σχολείου η αείμνηστη Όλγα  Σαρατσιώτη, υπηρετεί στο σχολείο για δύο χρόνια και παραδίδει τη σκυτάλη τον Σεπτέμβριο του 1937 στον κοσμοπολίτη δάσκαλο Κωνσταντίνο Γέμελο.  Νέος, κομψός, ο Γέμελος έρχεται από πολύ μακριά σε σχέση με τον πολιτισμό και την κουλτούρα που κουβαλάει, για να δώσει τα φώτα του πολιτισμού σε αυτό το μικρό τόπο. Μικρασιάτης στην καταγωγή, ο Γέμελος δίνει νέα πνοή στην έννοια του δασκάλου μέσα από το καινοτόμο εκπαιδευτικό και πολιτισμικό του έργο. Ο Γέμελος σαν σύγχρονος Αριστοτέλης αλλάζει την έννοια της τάξης σε «εωθινούς περίπατους» και μέσα στην φύση διαχέει την γνώση στους μαθητές του. Η έκδοση των καλύτερων εκθέσεων σε μικρά βιβλιαράκια, με τον τίτλο «Μικρά Διαμάντια», που μοιράστηκαν σε όλα τα σχολεία της περιοχής, ήταν μια ακόμη εκπαιδευτική επανάσταση για τα περιορισμένα πλαίσια της κλειστής τοπικής κοινωνίας της εποχής.
    Αλλά και σε επίπεδο πολιτισμικών εκδηλώσεων οι τομές του κοσμοπολίτη δάσκαλου είναι μοναδικές, καθώς θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις με το πρώτο γραμμόφωνο που έφθασε στο χωριό από τον ίδιο, μαθήματα φωτογραφίας,  εκπαιδευτικές εκδρομές σε σημαντικά μνημεία και τόπους της περιοχής, όπως η ιστορική εκδρομή στην Πύλο και η επίσκεψη στη νήσο Σφακτηρία στον τάφο του Σανταρόζα και των Ελλήνων αγωνιστών που έπεσαν εκεί κατά την επανάσταση, αποτελούν ριζικές τομές στην συντηρητική κοινωνία της εποχής.  Αυτό το μοναδικό έργο διακόπηκε βίαια από την κήρυξη του πολέμου τον Οκτώβριο του 1940, όπου το σχολείο έκλεισε «μέχρι νεοτέρας» κα ο δάσκαλος βρέθηκε να πολεμάει τους Ιταλούς στην Αλβανία.
    Σεπτέμβριος του 1941, το σχολείο ξανανοίγει, υπό των φόβων των κατοχικών δυνάμεων Ιταλών και Γερμανών. Σε αυτές τις κρίσιμες ιστορικά συνθήκες  το σχολείο, στις 27 Σεπτεμβρίου 1941, μετατρέπεται σε αρχηγείο της επαρχιακής επιτροπής Πυλίας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ), καθώς η γεωγραφική θέση του οικισμού αποτελούσε το καταλληλότερο σημείο δημιουργίας κέντρου οργάνωσης και καθοδήγησης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα έναντι των κατακτητών. Ο οικισμός βρισκόταν στο μέσο της νοτιοδυτικής Μεσσηνίας, σε μη προσβάσιμη για την εποχή περιοχή, ιδανική για να επιλεγεί από την ηγετική επιτροπή του ΕΑΜ  Πυλίας για αυτό το σημαντικό ρόλο. Ο δάσκαλος Γέμελος δόθηκε ολόψυχα στον αγώνα της εθνικής αντίστασης  μέσω της οργάνωσης του ΕΑΜ, ενώ παράλληλα ενημερώνει καθημερινά τα παιδιά για τις εξελίξεις του πολέμου, απλώνοντας καθημερινά χάρτες στον πίνακα δείχνοντας τα σημεία του πολέμου. Μέσα σε αυτό το κλίμα εξηγεί την σημασία της Γαλλικής Επανάστασης, που βασίστηκε στο τρίπτυχο «Ελευθερία- Ισότητα – Αδελφότητα».
    Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες το κτήριο του σχολείου παίζει ένα καταλυτικό ρόλο για την εθνική αντίσταση της ευρύτερης περιοχής της νοτιοδυτικής Μεσσηνίας, καθώς αποτελεί πλέον το επιτελείο του ΕΑΜ  Πυλίας και τον πυρήνα των συμβουλίων και των αποφάσεων. Παράλληλα αποτελεί κέντρο καταδιωκόμενων αγωνιστών από τους κατακτητές και χώρο ανεφοδιασμού των αντιστασιακών οργανώσεων, ενώ συνάμα από τον Οκτώβριο του 1943 στεγάζεται στο χώρο του το πρώτο ένοπλο τμήμα του ΕΛΑΣ που κατεβαίνει στην Μεσσηνία. Έτσι το κτήριο λειτουργεί παράλληλα και ως χώρος συνεδριάσεων των πολυάριθμων στελεχών του ΕΛΑΣ.  Αποκορύφωμα όλων αυτών των αντιστασιακών δράσεων που είχαν ως πυρήνα το κτήριο του Δημοτικού Σχολείου του οικισμού Κάτω Μηνάγια, όπως λεγόταν τότε ή ακόμη και σήμερα, ήταν η Παμπύλια  Συνδιάσκεψη της επαρχιακής επιτροπής του ΕΑΜ,  που έγινε τον Φεβρουάριο του 1943, με την παρουσία όλων των ηγετικών αντιστασιακών στελεχών της νοτιοδυτικής Μεσσηνίας, με θέμα την οργάνωση και διεξαγωγή εκλογών σε όλη την επικράτεια. Στην συνδιάσκεψη αυτή συμμετείχε και ο βετεράνος τριών πολέμων, Βαλκανικών, Μικράς Ασίας και Αλβανίας, ταγματάρχης Ηλίας Κλάπας από το Χαρακοπειό Πυλίας.  Επίσης, η ιστορία συνέδεσε την τελευταίες μέρες της ζωής του γραμματέα του επαρχιακού συμβουλίου Πυλίας της ΕΠΟΝ, Γιάννη Χρονόπουλου η «Ραφαήλου» από το Μεσοχώρι Πυλίας, με το σχολείο αυτό, καθώς από εκεί ξεκίνησε στις αρχές Αυγούστου του 1944 με κατεύθυνση την Λογκά. Σε μπλόκο όμως των Γερμανών και των ταγμάτων ασφαλείας συλλαμβάνεται και εκτελείται.
    Ο ρόλος, τόσο του χωριού και του σχολείου κατά την διάρκεια της εθνικής αντίστασης 1941-44, όσο και της γεωγραφικής θέση του οικισμού, είναι γνωστά στους κατακτητές.  Έτσι στις 4 Απριλίου 1944, μια ημερομηνία σημαδιακή για το χωριό, ορειβατικά πυροβόλα των Γερμανών που βρίσκονται στο Πεταλίδι βάλουν κατά του οικισμού Κάτω Μηνάγια που βρίσκεται το αρχηγείο του ΕΑΜ  Πυλίας. Ο ξερός συριστικός ήχος της πρώτης οβίδας σπάει την ησυχία της νύχτας και πέφτει στις παρυφές του οικισμού.  Η αποθήκη των πυρομαχικών του ΕΛΑΣ βρίσκεται στον πυρήνα του οικισμού, σε ιδιόκτητη αποθήκη ντόπιου αντάρτη. Δύο κρητικοί αντάρτες που έχουν την ευθύνη της φύλαξης των πυρομαχικών τρέχουν μέσα στη νύχτα σαν αστραπή, φωνάζοντας: «γρήγορα, γρήγορα τα πυρομασσικααά!!!». Τα πυρομαχικά μεταφέρονται ολονυχτίς εκτός του οικισμού σε προκαθορισμένη θέση φύλαξης, υπό το φόβο πιθανής βολής οβίδας εντός του οικισμού, καθώς σε πιθανή έκρηξη των πυρομαχικών ο οικισμός θα τιναζόταν κυριολεκτικά στον αέρα. Η ομοβροντία οβίδων πυροβολικού δεν βρίσκει το στόχο και έτσι ο οικισμός και το κτήριο του σχολείου γλιτώνουν εκ θαύματος.
    Η κατοχή τερματίζεται με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944. Το κτήριο του αρχηγείου του ΕΑΜ  Πυλίας έχοντας επιτύχει στο μέγιστο τους σκοπούς του επιστρέφει στον αρχικό εκπαιδευτικό του ρόλο, λειτουργώντας πάλι ως Δημοτικό Σχολείο του οικισμού. Το σχολείο στα μεταπολεμικά χρόνια θα αποτελέσει και πάλι φάρο γνώσης και πολιτισμού. Δεκάδες φωτεινές προσωπικότητες της επιστήμης, των γραμμάτων, των τεχνών και του πολιτισμού, που διέπρεψαν σε πολλούς τομείς της ελληνικής κοινωνίας, κάθισαν στα θρανία του ιστορικού αυτού σχολείου. Εκατοντάδες παιδιά έκαναν τα πρώτα τους εκπαιδευτικά βήματα σε αυτό το σχολείο. Ώσπου το έτος 1970, η δημιουργία ενός κάθετου ρήγματος, λόγω μιας τεχνικής αστοχίας κατά την κατασκευή του, οδηγούν το σχολείο στο οριστικό κλείσιμο του.
    Η υποκουλτούρα της επιλογής εγκατάλειψης των κλειστών σχολείων των χρόνων που ακολουθούν, καθώς και η πνευματική, πολιτειακή και κοινωνική αδράνεια σε συνδυασμό με την ιστορική άγνοια και λήθη, οδήγησαν το ιστορικό αυτό μνημείο ιστορίας και πολιτισμού της Μεσσηνίας στα όρια της καταστροφής. Ο σημερινός επισκέπτης που θα βρεθεί μπροστά σε αυτό το μοναδικό ιστορικό μνημείο, που προεκτείνει και παράλληλα οργανώνει την πολιτισμική ανθρωπογεωγραφία της περιοχής, προσπαθώντας να κατανοήσει τη σχέση του ιστορικού παρελθόντος με το παρόν, τη σχέση του υπάρχοντος κτηρίου με το χώρο, σίγουρα θα νοιώσει πίκρα και θλίψη.
    Όμως αυτό το ιστορικό μνημείο θα μπορούσε να μετατρέψει την πολιτισμική αδράνεια σε κίνηση, θα μπορούσε να κάνει τις πέτρες του να μιλούν στα μάτια και την ψυχή του κάθε επισκέπτη. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Πολιτιστικός Σύλλογος του οικισμού έχει ξεκινήσει μια σημαντική προσπάθεια για την διάσωση και αποκατάσταση του ιστορικού αυτού μνημείου της Μεσσηνίας, με στόχο να λειτουργήσει σε βάθος χρόνου ως χώρος πολιτισμού και ιστορίας, όπου θα παρουσιάζεται η σχολική ιστορία του κτηρίου και η ιστορία της εθνικής αντίστασης.
    Τέλος, ευελπιστούμε ότι οι αρμόδιοι φορείς της πολιτείας θα επιδιώξουν ακόμα και αυτή την ύστατη στιγμή, που το κτήριο «εκπέμπει» το τελευταίο σήμα κινδύνου, να μετατρέψουν το συλλογικό πένθος που όλοι αισθανόμαστε στη θέα του ερειπωμένου μνημείου σε ένδοξη συλλογική μνήμη πολιτισμού και ιστορίας και την ιστορική λήθη σε ιστορικό χρέος.  Διασώζοντας έτσι, όχι μόνο ένα σημαντικό ιστορικό μνημείο της Μεσσηνίας, αλλά και τη συλλογική τιμή και αξιοπρέπεια μας, τόσο έναντι των γενεών που αγωνίστηκαν για τη δημιουργία του κτηρίου και την ελευθερία του τόπου, όσο και έναντι των γενεών που έρχονται.
     
    *Υποψήφιος Διδάκτωρ του τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου  Πελοποννήσου
     

    Αλλα λενε οι μακέτες και αλλα τα σχέδια

    Αλλα λενε οι μακέτες και αλλα τα σχέδια στην παραλιακή (ανάπλαση) !!! της Πυλου


    Σύμφωνα με το νεο χρονοδιαγραμμα

    Απρίλιο του 2017 τελειώνει το Σουληνάρι - Κορυφάσιο
     Γράφτηκε από τον 


    Τον Απρίλιο του 2017 πρόκειται να ολοκληρωθεί και να παραδοθεί το έργο βελτίωσης του δρόμου Σουληνάρι - Κορυφάσιο, που υλοποιεί το υπουργείο Υποδομών.
    Αυτό είναι το νέο χρονοδιάγραμμα, που έχει εγκριθεί για το έργο το οποίο ξεκίνησε με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ, από το τομεακό πρόγραμμα του υπουργείου. Εχει προϋπολογισμό 13,8 εκ. ευρώ και εκτελείται με έκπτωση 34,33%.
    Σύμφωνα με ενημέρωσή μας από την αρμόδια διεύθυνση του υπουργείου, το επόμενο διάστημα αναμένεται να κατατεθούν στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων τα χρήματα των απαλλοτριώσεων, τα οποία οι δικαιούχοι θα μπορούν να εισπράξουν, όταν έχουν δικαστική απόφαση αναγνώρισης ιδιοκτησίας.
    Το έργο έχει καθυστερήσει λόγω αρχαιολογικών ευρημάτων και κυρίως εξαιτίας των απαλλοτριώσεων, που εκκρεμούσαν. Η εργολαβία μετατόπισης και αποκατάστασης των δικτύων ύδρευσης που προηγείται, έχει ολοκληρώσει τις εργασίες της σε Γλυφάδα και Ικλαινα και απομένει το τμήμα του Κορυφασίου. Εκτιμάται πως θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το Πάσχα, ώστε η εργολαβία βελτίωσης του δρόμου να έχει ελεύθερο το πεδίο και να δουλέψει χωρίς εμπόδια. Το υπουργείο υπολογίζει πως το έργο το καλοκαίρι θα δουλεύεται με εντατικούς ρυθμούς, καθώς θα έχει ξεπεραστεί και το ζήτημα των απαλλοτριώσεων.
    Να υπενθυμίσουμε ότι το πρώτο τμήμα των 2,5 χιλιομέτρων, από το Σουληνάρι έως τα Κρεμμύδια έχει ασφαλτοστρωθεί, μετά από μεγάλο διάστημα ταλαιπωρίας των οδηγών.
    Γ.Σ.